Tylko Roman Giertych i tallibowie z LPR-u są wstanie uczynić nasz kraj modlitwa i nienawiścią słynące. To jeden z komentarzy, jaki pojawił się na Onecie w związku z artykułem Religa: Nie dam się nikomu związać. Religa chce kandydować na prezydenta Polski i wymienia następujące – jego zdaniem – świetlane przykłady wielkich polityków i rządzących naszym krajem. Między innymi wymienia: Paderewskiego, Roberta Schumanna, Piłsudskiego (dla niego wartość tego głupka jest oczywista), oraz Wałęsę. Kochany panie profesorze Religo? Może wróciłby pan do swoich zastawek i aort, a odczepił się od polityki? Bo to, co pan tu opowiada, zakrawa na absurd i rzeczywiście znów będziemy razem z panem mieć ogólną mierzwę jak z Giertychem.

Mamy tu znów przykład jak ktoś nie powinien się pchać do polityki

Dzisiejszy człowiek, zwłaszcza młody żyje na krawędzi absurdu. Internet dał człowiekowi dostęp do przeogromnego bogactwa informacji i wiedzy o świecie, ale dał także ogromną ilość zła. Do tych najważniejszych trzeba by wymienić przede wszystkim spowodowanie, że świat staje się „globalną wioską” bardzo źle rozumianą. Muszę to stwierdzić z dużą przykrością, ponieważ do tej pory uważałem, że jak najbardziej usprawnienie komunikacji międzyludzkiej uważałem za jak najlepszy atut sieci. Teraz muszę stwierdzić, że nie jest tak do końca. Człowiek spędza masę czasu w wirtualnym świecie, tworzy sobie wirtualny świat, przyjaźnie, cyber-przyjaciół i tym podobne rzeczy. To jest - obok pornografii – jedno z największych sideł czyhających na człowieka w sieci i na jego zgubę. Kiedyś tworzyły się wspólnoty ludzkie pod rozmaitymi hasłami i z wielu różnorakich powodów, niekoniecznie nadprzyrodzonych. Teraz człowiek, nie potrafi komunikować się z człowiekiem wprost. Jest to pułapka, w którą pakuje się coraz więcej ludzi, zwłaszcza tych młodych. Nie wyobrażam sobie świata bez Internetu. Jest on dla mnie podstawowym narzędziem komunikacji i pracy. Gdybym miał rodzinę, w moim domu Internet także by istniał. Tylko, co zrobić z dziećmi? One jednym kliknięciem myszy mają dostęp prawie nieograniczony do pornografii, która jeszcze dwadzieścia lat temu była czymś zakazanym i raczej dla nas niedostępnym. Jak takiemu dziesięciolatkowi tłumaczyć, że są to strony, które SA dla niego szkodliwe? Nie wiem, nie umiałbym teraz odpowiedzieć i czerpać na tyle mądrości, aby dzieci swoje wychowywać tak, aby się harmonijnie rozwijały, a wiek dorastania był dla nich czasem przeżywania pięknych chwil, a nie podróżą od jednego rozczarowania do drugiego.

Myślę, że aby pomóc takim ludziom, a raczej ich ustrzec, trzeba by od małego wpajać im zdrowe zasady, które pozwoliłyby im wypracować takie działania nawykowe, które nie prowadzą do wykolejania się w życiu. Wprowadzanie człowieka młodego w światy kontaktów ludzkich, prawdziwe przyjaźnie, podróże, sporty, no a przede wszystkim właśnie najważniejsze są te kontakty. Młody człowiek, który ma wielu przyjaciół woli o wiele bardziej spotkać się z nimi, bo jest to dla niego lepsze, niż spędzać wielogodzinne maratony przed komputerem grając w jakieś gry, czatując, czy surfując po sieci.

skomentuj (0)

To nie jest tak, że mówiąc o miłości do innych ludzi, mamy na myśli jakieś takie piękno duchaczowskie, niezidentyfikowane. Miłość, to przede wszystkim czyn, a nie słowa. Wielu ludz, nie bardzo chce to własnie zrozumieć, a nawet jeśli rozumie, to nie ma zamiaru się temu poddać.

Tak... we mnie mało jest miłości i nie przynose owocu obfitego, na jaki mnie stać. I nie mam "ale" i nie mam usprawiedliwienia na to, co jest udziałem mojego życia, takiego w sensie bardzo ludzkim. Nie pokonuję fal, a raczej stram sie stawać w łodzi i wichrom rozkazywać, aby się uciszyły, a fale są mi posłuszne. Zastanawiam się tylko, jak długo będą one moim sprzymierzeńcem i kiedy owrócą się przeciwko mnie.

Nie, nie wychodziłem w ten dzień nigdzie z domu.  Nie
mam w Warszawie bliskich na cmentarzu, a większość z nich na szczęście żyje
jeszcze. Ale widziałem przejeżdżając autobusem fenomen odwiedzania grobów
bliskich zmarłych. Tysiące, a może setki tysięcy ludzi odwiedzają, czy raczej
nawiedzają cmentarze.

A Pan Jezus powiedział "zostawcie umarłym, grzebanie
umarłych" (Ew. wg św. Łukasza) myślę, że o wiele więcej czasu powinniśmy spędzać
na zajmowaniu się żywymi niz zmarłymi. Codziennie przejeżdżam  przez
przystanek - Cmentarz Bródnowski. Ten jeden z największych w Europie....
codziennie do autobusu wsiadający tłum starych babek - rozpychający się i
szemrzący pod nosem, że młodzi nie chcą jej ustąpić miejsca. Oj, babko - gdybyś
była rzeczywiście zmęczona, to byś nie latała po cmentarzach. Gdybyś tyle czasu
zechciała poświęcić dla żywych. Masz ręce jeszcze silne i zdrowe, aby pomóc
córce przy dzieciach - niech sobie odpocznie,  może masz chorą, ale
rzeczywiście chorą sąsiadkę - masz ręce  i... ich nie używasz

Krystyna Janda jest zszokowana, że:
77% Polaków jest za karą śmierci
19% jest przeciw
4% się waha

Czy ja jestem za karą śmierci? Czy potrafiłbym w Sejmie podnieść rękę "TAK - głosuję za karą śmierci". Czy jako prokurator zażądałbym kary śmierci dla swojej osoby najbliższej, gdyby popełniła przestępstwo?
ZAŻĄDAŁBYŚ? Podniósłbyś rękę z wyrokiem skazującym na śmierć gdyby na ławie siedział:
twój współmałżonek
twoja dziewczyna
Gdyby Twoje dziecko popełniłoby przestępstwo zażądałbyś dla niego kary śmierci?

Odpowiedz mi na to pytanie, a potem powiedz, czy jesteś za karą śmierci.

"Nasze życie jest takie, jak uczyiniły go nasze myśli". Zaprawdę wielka to prawda Marku Aureliuszu. W naszym życiu wszystko zależy od tego, co myślimy o sobie, o innych o naszym życiu. O czym marzymy? Co nas rani? Dlaczego jesteśmy właśnie tacy?

I to też jest wielka prawda w nawiązaniu do Marka. Tak naprawdę samosprawdzające się przepowiednie, to nic innego jak ściąganie na siebie okoliczności, o których stale myślimy. O czym myśli osoba chora? No przecież nie o zdrowiu! O czym myśli biedak? No przecież nie o bogactwie. O czym myśli średniostandardowy Polak? Przecież nie o szczęściu. Owszem myśli o dobrobycie, ale nie chce mu się ciężko nań pracować. Myśli o demokracji, ale do wyborów nie chodzi.

Wiem, że do doskonałości mi bardzo daleko. Nawet nie chcę być doskonałym, ale chce być bardziej człowiekiem, aby z tej pełni móc udzielać i innym ludziom. Bóg rozpoczął w nas dobre dzieło i sam je dokonuje jak Mistrz, a my poddajemy się temu tchnieniu jakbyśmy byli gliną, którą On jak artysta rzeźbi w naszych sercach odbicie swojej boskości. A my właściwie jesteśmy niewierni. Przerażeni planami, które tworzymy i wizjami, jakie na siebie nałożyliśmy i jakie w sobie widzimy. A do szczęścia potrzeba tak niewiele. Promień słońca, dotyk kochanych rąk, czyste serce , prawość i uczciwość.

Podsumowując ten tydzień, który wraz z wczorajszą niedzielą
odszedł do wieczności, to chyba nie mam zbyt wielu powodów do pochwalenia się.
Owszem, napisałem kilka punktów i to chyba mało problematycznych, ale nie wiele
udało mi się z tego zrealizować. Przyczyna chyba jest prosta: zamiast je zapisać
w kalendarzu, zapisałem je na blogu, gdzie raczej nie czytam poprzednich notek.
A wydawały mi się sprawami ważnymi. Minutą ciszy uczcijmy moją głupotę...

Dostałem od Gwiazdki śliczną kartkę, a oto co jest tam napisane:



"Miłość, to siła, która daje życie i odnawia je. Każdemu z nas osobna daje
moc czynienia cudów, jeśli tego zapragniemy"

 

Lydia M. Child

To, piękny tekst i bardzo prawdziwy. Miłość dodaje do życia
właśnie ów element cudu, a właściwie mocy uczynienia cudów, czyli sprowadzania
rzeczywistości nieba na ziemię. Kiedy dwoje ludzi się kocha, właśnie tak to
wygląda: nie tylko ich życie, ale postrzeganie świata staje się zupełnie inne.
Brak agresji, nienawiści do innych ludzi, potrzeba służenia innym ludziom
wyłania się z serca przepełnionego miłością. Bardzo bym chciał, żeby dom, który
może już niedługo będę tworzył z moją Gwiazdką był domem miłości dla każdego
wchodzącego tam. Aby każdy się tam dobrze czuł.

Trudno mi ocenić wczorajszą niedzielę, która mi upłynęła w pracy. Na pewno starałem się zrobić wszystko jak najlepiej, ale też sporo było niedociągnięć. Zauważyłem jedną prawidłowość. Na swoją pracę warto spoglądać oczami szefa, jak by on ocenił twoją pracę, czy to mu się będzie podobać. A wtedy można być spokojnym w pracy, że nie dostanie się po głowie. Trudno jest mi przekonać się o tym, że priorytety mojego szefa powinny być priorytetami moimi.
Ale dziś tak będę spoglądał na swoją pracę.

Ale nadszedł teraz ważniejszy moment. Chciałbym zaplanować
ten tydzień, żeby się przyczynić do swojego rozwoju i wzrostu swojej osoby. Moje życie jest glebą, mniej lub bardziej urodzajną i teraz w tym tygodniu przyjdzie mi zasiewać ziarno i ... cierpliwie oczekiwać aż wykiełkuje. Mam -przed sobą aż siedem dni na to, aby wiele dobrego zdziałać dla siebie i innych.

Przede wszystkim, co jest dla mnie w życiu ważne? Osoby, z którymi związane jest moje życie: rodzina, najbliżsi, współpracownicy w pracy - kierowniczka, SV, pracownicy, którzy pode mnie podlegają. Czy potrafię patrzeć na zaplanowane
zadania, nie jak zadania do zrobienia, ale pod kątem osób? To te osoby, a także moja wizja celów, w której chciałbym zostać doradcą rozwojowym (taka jest moja umowna nazwa), nadają sens mojemu życiu. Chyba nie powinienem także zapomnieć,że moja osoba też powinna być dla mnie ważna.

- W pracy robić wszystko to, co do mnie należy, aby nikt nie mógł mi nic
zarzucić.

- Dbać o dom, sprzątać.

- Dać najbliższym, że o nich pamiętam: SMS-em, e-mailem.

- Codziennie pisać bloga, dostrzegać wzrost w swoim rozwoju

- Iść w tym tygodniu do biblioteki, kupić książkę o rozwoju i ją przestudiować.

- Zacząć chodzić na basen, przynajmniej zadzwonić tam.

Kończy się tydzień, w którym miałem większą świadomość tego, kim chciałbym zostać. Nie wiele było w nim momentów, które zbliżyły mnie do realizacji tej wizji. Ale też i nie zaprzepaściłem godzin spędzonych na czaterii. Wiem, że w moim życiu działa prawo „siewu i zbioru”. Zasiewam niekoniecznie dobre ziarno i nie powinienem podziewać się jakiś pozytywnych efektów. Mój umysł „je zepsute jedzenie” – objawem potem są różne dolegliwości i niestrawności.

Wczoraj na przykład przyszedłem z pracy już po 15-tej.
Można było odpocząć i czas do późnych godzin wieczornych wykorzystać na relaks,
naukę i czytanie inspirującej lektury. Ale ja dossałem się do Internetu i o
godzinie 21 z przerwą na 2 godzinną drzemkę czerpałem wątpliwą przyjemność z
surfowania po sieci. Poszedłem spać, z bólem głowy, kręgosłupa i poczuciem, że
nic pożytecznego nie zrobiłem. Dlatego też dzisiaj choć mam na popołudnie do
pracy postanowiłem wstać wcześniej, aby dobrze wykorzystać te godziny
dopołudniowe. Stąd właśnie ten zapis na blogu. Przeczytałem także jeden artykuł
o motywacji, co już jest intelektualnym rozwojem dla mojego zaśmieconego umysłu.

Wiem, że jestem uzależniony od Internetu. Tracę godziny,
dni i tygodnie błądząc po sieci i przesiadując na chat’ ach. Ale to jest nawyk.
Mój organizm właśnie tak reaguje na widok monitora i klawiatury. Ale w tym
tygodniu było naprawdę mało tych godzin. Nie będę uciekał w sieć, raczej chcę
się rozwijać choćby to miało boleć. Zobowiązałem się do tego, że nie będę
siedział bezproduktywnie w Internecie.

Chciałbym, aby ten nadchodzący tydzień był też właśnie
takim budowaniem mojej zwiększonej spójności wewnętrznej. Jest dla mnie sprawą
priorytetową, najważniejszą wykorzystywanie czasu, w bogatszy sposób niż w taki
jak do tej pory.

Przede wszystkim zadbać muszę o higienę swojego umysłu
Miej jasny umysł i czyste serce, bo to są okna, przez które patrzysz na
świat. Wiem, że zadowolony ze spędzonego dnia jestem wtedy, gdy daję
pierwszeństwo sprawom najważniejszym. Gdy Internet jest dla mnie narzędziem i
biblioteką, a nie całym światem, w który próbuję się schronić.

Lay by
Stern & Ewigkeit 2004